Ster monumenten

De supportersclub brengt een oude traditie tot leven in de vorm van ut knienke. Iedere debutant bij De Ster 1 wordt vanaf seizoen 2014-2015 beloond met ein knienke, een speldje dat de herinnering aan de "eerste cap" dus levend moet houden. Daarnaast verwijst Ut knienke naar 1 van de grootste Stersupporters allertijden; Lees hier verder voor een ode aan stermonument Jo Smeets a.k.a Jo de Kniën a.k.a. Jo de Sjilder.

de haas en het konijn


(uit de voetbalhistorie van RKSV De Ster)

U denkt natuurlijk “Wat nu? Een sprookje op de site van een sportclub?”. Natuurlijk niet. Het wordt wel zo’n literair stuk waarbij twee op zich staande verhalen, die niets met elkaar te maken lijken te hebben, in het heden bij elkaar gaan komen. Houd uw aandacht er dus bij!

Eerste verhaal. We schrijven 1944! Nederland wordt geteisterd door de tweede wereldoorlog. Een idioot die de macht over de wereld wil, een aantal idioten die denken dat de ene mens meer telt dan de andere. De hongerwinter houdt Nederland in haar greep. Limburg is grotendeels agrarisch en qua voedsel zelfredzaam, dat maakt de honger hier iets minder erg maar toch ….. armoe troef. Ergens op een avond in het pittoreske Stein, in de volksmond “ônger in ‘t dörrep” zucht een jonge vrouw haar laatste weeën weg. Angstig is ze niet, de “wiesvrouw” is immers bij haar. Dapper, zoals moeders zijn, verdraagt zij de pijn en niet veel later houdt zij trots haar zoontje vast. Nu mag “de pap” ook komen kijken. Ook hij is trots op de wolk van een baby. Wat is hij mooi denkt hij.De pap heet Smeets van achteren. Een van de vele Smeetsen in Stein. U zult zich nu afvragen “Van welke Smeets is die baby dan”.

Even een zijsprong want dat herinnert mij aan een dispuut aan de bar bij
“ ’t Hètje” , dat Jo “van Funs” Smeets ooit had met Graadje “van Brandewiën Tieske” Smeets. Dat ging als volgt. Jo van Funs opende: “Graadje wètste tot d’r drie saorte Smeets zin in Stein”. Graadje antwoordde: “jae jao ……, welke danne? Jo van Funs vervolgde: “v’r höbbe die lange ……van dat saort zin die van de Lange Pie en dan höbste die kleine …..dao bès dich eine van”! Jo haalde adem om zijn verhaal af te maken maar Graad was hem voor en pareerde: “ en dan höbste nog die stômme en dao bès dich eine van” !!! Deze discussie ter zijde maar niet helemaal. De wolk van een baby waar het hier over gaat was feitelijk familie van de kleine Smeets tak. Alleen de baby zou redelijk lang worden. Hij is echter een neef van Graadje die enkele jaren later geboren zou worden.

De jonge ouders hadden afgesproken dat hun kind Maria zou heetten als het een meisje werd en Joseph als het een jongen zou zijn. De nieuwe wereldburger werd dus Joseph genoemd. Het manneke groeide op en als vanzelfsprekend werd Joseph afgekort tot Jo. Jo Smeets.
Jaren later besloot de familie Smeets te verhuizen van “ônger in ’t dörrep” nao “de Kamp” (Nieuwdorp). Daar waren mooie nieuwe huizen gebouwd voor de mijnwerkers die van heinde en ver kwamen om te werken op “ De Koel”. Jo moest natuurlijk met zijn ouders mee en zei zijn vriendjes gedag. Hij zei ook zijn meester op de school in de Kelderstraat, de St. Janschool, gedag en vertrok met zijn buik vol heimwee naar Nieuwdorp. En nu komt de eerste clou, een clou die de geschiedenis van Stein zou beïnvloeden. Jo werd op de eerste doordeweekse dag in hun nieuwe huis door zijn moeder afgezet op zijn nieuwe school, de Don Bosco school. Jo had echter niets met school en zeker niet met zijn nieuwe school. Hij werd daar zomaar afgezet in de derde klas met allemaal vreemde kinderen en hij mistte zijn maatjes uit Oud Stein. Jo besloot het beste wapen in te zetten dat een kind van die leeftijd heeft. Hij zette het op een schreeuwen en dat hield hij vol, dagenlang. De meester en de andere kinderen vonden dit maar vreemd gedrag en toen mamma Smeets de kleine Jo de derde dag bracht, sprak de meester haar in onvervalst plat toe “Dae jông van uch dae deit allein mèr kniene, ’t is eine richtige kniën”. (redactie: kniëne is plat voor zeuren, jengelen, huilen). Een paar kinderen hadden dit ook gehoord en een historische bijnaam was geboren. Jo de Kniën!!

Dan nu het tweede verhaal. In 1924 kreeg het Nederlands Elftal voor aanvang van de Olympische spelen van de Nederlandse consul een mascotte in de vorm van een speelgoed konijn. Dit konijn kreeg de eerste wedstrijd een plekje tegen de paal van het doel en prompt werd met 6-0 gewonnen tegen Roemenië. Dit kon geen toeval zijn, dat konijn bracht geluk. Besloten werd dat het konijn elke wedstrijd zijn vaste plekje tegen de doelpaal moest innemen.
De spelers van de gevestigde orde zaten er alleen niet op te wachten om met een speelgoed konijn het veld op te komen en deze vast te houden tijdens het spelen van het volkslied. Zij waren bang dat de supporters hen een mietje zouden vinden. Men besloot daarom dat dit de taak moest zijn van een debutant. Bij wijze van ontgroening was het zijn taak om voor het konijn te zorgen. De debutant was met andere woorden “ het haasje”. Als we de elftalfoto’s van destijds bekijken zien we dat deze regel strikt werd nageleefd. De traditie hield enkele jaren stand, totdat Nederland tegen het nietige Noorwegen gelijk speelt. Het konijn kreeg de schuld en na 37 interlands verdween dit konijn voorgoed in een kast bij de K.N.V.B. De traditie om een debutant met iets blijvends te eren bleef echter bestaan. De K.N.V.B besloot om dat, vanaf het afschaffen van de pluchen knuffel, te doen met een speldje. Top op heden krijgen alle debutanten nog steeds een metalen speldje waarop een konijntje staat afgebeeld. In de volksmond heet het konijntje nu echter nog steeds ‘het haasje’.

Terug dan naar onze Jo de Kniën. Jo werd groot, zelfs lang voor zijn generatie. Dat was gemakkelijk bij het uitoefenen van zijn vak, het schildersvak. Hij hoefde immers pas op het laatste moment de ladder te gebruiken. Jo bleef echter natuurlijk wel Graad’s neef en daarmee een nazaat van de kleine Smeetsen. En net als zovele Smeetsen hield Jo van voetballen. Sterker nog, Jo hield van de voetbalclub. Het geelzwart van RKSV De Ster werd de kleur van zijn hart.
Jo de Kniën werd en is een fenomeen binnen De Ster waar hij al meer dan een halve eeuw van heel veel waarde is. Dit verhaal gaat te lang worden als ik een volledige opsomming na streef maar een tipje van de sluier wil ik graag optillen.
Jo was 40 jaar bestuurslid en penningmeester van onze supportersclub, Jo is sinds mensenheugenis lid van het werkcomité. Hij werkte, schilderde vooral, op alle complexen die zijn geel zwarten bewoonden (De Belboum, ’t Meigaat en ’t Hètje). Jo was jarenlang de fenomenale ober die het presteerde om bij bestellingen telkens een glas te veel op te nemen. Door deze eigenaardigheid kon hij dan ook zelden langer dan 4 uur aan een stuk oberen. Verder is Jo degene die namens de supportersclub de verkoop van de fruitmand organiseert en daarmee ieder jaar weer een enorme duit in het Sterzakje doet. En veel veel zaken meer ……
Jo de Kniën, een Sterman in hart en nieren, het type verenigingsman dat men niet kan en wil missen. En als supportersclub willen we onze Jo de Kniën dan ook graag eren, blijvend eren.

We kennen al de Sjeng van Kan allee, de Thei Hanckmann tribune, De Sjengke Stijnen serre. Blijvende eerbetoon aan clubgrootheden. In het verlengde daarvan willen wij namens de supporters van RKSV De Ster vanaf seizoen ’14-’15 “’t Kniënke” in het leven roepen. Een speldje voor iedere debutant in een officiële wedstrijd van De Ster 1.

Een eerbetoon aan Ster Grootheid Jo Smeets, ook wel bekend als Jo de Sjilder maar beter bekend als Jo de Kniën, een levende geelzwarte legende.

Namens de supportersclub,
Sterman Jan

rksv de ster walking football 2018 1x250

ster webshop links 250

blessurehulp left banner

De Ster Nieuwsbrief - Blijf op de hoogte!

Deze website maakt gebruik van cookies om voorkeursinstellingen bij te houden en analytische cookies om de website te optimaliseren.