Ster monumenten

Willem je was super ………………………….. !!!

Vrijdagavond, 17 mei 2002. Voor de vele betrokkenen werd het een avond om te herinneren, een emotioneel afscheid. Willem Bouts de attractie …… nooit meer in actie!!.

Ik herinner me dat hij een aantal jaren geleden zijn schoenen aan de wilgen wilde hangen. Een verhuizing naar Grevenbicht maakte dat de vedette het logistiek niet meer verantwoord vond om het geel/zwart aan te trekken. De Steinse voetballiefhebbers kwamen in opstand. Zij oordeelden dat de cirkel nog niet rond was. Met succes, Willem bleef nog even.

Meer dan 30 jaar geleden zette hij als 11 jarige zijn eerste schreden op het Ster walhalla “de belboum”. Hij zou ontzettend veel doelpunten gaan scoren en nog meer ongeëvenaarde fratsen uithalen. Willem Bouts beschikt(e) over een ongeëvenaarde vorm van humor. Als keeper presteerde hij het eens om in een wedstrijd te proberen om alle reddingen met 1 hand te doen. Ondanks forse kritiek liet hij zijn linkse arm werkloos langs het lichaam hangen en dreef hij zijn jeugdleider tot waanzin. Door zijn typische stijl van lopen, borst vooruit en kop overdreven ver naar achteren, met (toen nog) lange witte wapperende haren, werd hij bekend op alle Limburgse velden. “Witte Braziliaan”, en “Dae Gek” zijn maar een greep uit zijn vele bijnamen. De eerste 10 jaar van zijn carrière becommentarieerde hij zichzelf tijdens de wedstrijd. Hij riep dan bijvoorbeeld heel hard “daar gaat Rummenige” zodra hij aan een, vaak zinloze, rush begon. De makkelijke kansen liet hij voor wat het waren, de schier onmogelijke kansen zette hij vaak om in schitterende doelpunten. Soms stak hij zijn handen al in de lucht alsof hij gescoord had terwijl hij eerst nog langs zijn mannetje en de keeper moest. Meestal ging het dan mis maar als het lukte … hoelala. In een groot voetbaltoernooi liep hij enkele minuten voor tijd alleen richting doel. De stand was 0-0. De toernooiwinst stond op het spel. Willem vond het allemaal te makkelijk en besloot op 10 meter voor de keeper de bal “achter zijn standbeen langs” te nemen. Hobbel, hobbel ….Naast!! Het bleef 0-0 en Willem vroeg zich naïef af waarom zijn ploeggenoten dat niet kon waarderen. “We zijn gewoon artiesten” zo sprak hij en stond er niet meer bij stil. Willem Bouts was de man die ergens las dat een voetballer zijn voetbalschoenen altijd 2 maten groter moet kopen dan de eigenlijke maat. Twee dagen na het lezen van dit nieuwsfeit verscheen Willem bij een wedstrijd van de A2 met nieuwe Puma’s maatje 46!! Hij zag niet uit, kon bijna niet rennen. Als hij een kapbeweging maakte moest het verkeer bij “’t Meigaat” worden omgeleid en als hij op zijn rug lag stoorde hij de TV signalen in oud Stein. Leider en psychisch coach Sjaakie Bosselaar werd er helemaal gek van. “Bouts doe bès eine maf”, de gladiator reageerde echter niet. Maar op het einde van de wedstrijd bij een 1-1 stand gleed Willem in een scrimmage naar de bal. Normaal kon hij er nooit bij (en raakte hij alleen wat spelers), nu waren die 5 centimeter extra schoen net genoeg. Na de winst (2-1) toog Willem naar Sjaak “enne ….??” Een wedstrijd later liep hij toch weer op zijn oude slofjes.

Willem Bouts de enige speler ter wereld die slidingen maakte tijdens het warm lopen voor een training. Hij werd de bedenker van de “Engelse schaarsliding” (twee benen vooruit en zodra hij weerstand (=andere speler!) voelde liet hij zijn benen scharen. Velen zouden “geknipt” worden, de een wat erger dan de ander. Indien de bewuste speler ook nog gestrekt bleef liggen beet Willem hem steevast toe “en dalijk poep ich dich auch nog in dien gezich”!! Bouts, de man die altijd zichzelf bleef en nooit en te nimmer zenuwen toonde. Als illustratie een voorbeeld uit een van zijn laatste wedstrijden onder leiding van zijn voormalig idool Wimke Tholen (KEV uit). Wij waren vele malen sterker en leidden met rust met 0-5. Onze doelman viel weer eens geblesseerd uit maar Willem bood zich aan als keeper. Tholen, zeer tevreden, met deze geste gaf de keeperstrui en de aanvoerdersband aan Willem. De tweede helft was nog koud bezig toen Willem luid schreeuwend onder een corner doorsprong (1-5). Even later kon hij de bal oprapen maar liet hem door de benen lopen (2-5). Daarna onderschepte hij een terugspeelbal en ging hij met de bal aan de voet richting 16 meter, onderwijl de spits van KEV uitdagend “kôm maer op jong”. Die liet zich dat geen twee keer zeggen. Willem trachtte hem nog te passeren maar dat mislukte (3-5, na zo’n situatie was de grijns op zijn gezicht wel ergerlijk). Niet lang daarna nam hij de bal in zijn handen, koos voor de veilige weg en liep naar de 16 meter om die bal ver weg te schoppen. Hij presteerde het echter om de bal tegen het achterhoofd van de midvoor(5 meter verder) aan te schieten, die draaide zich om en maakte 4-5! Grens Worms (“Dat höb ich noch nwaots gezin” in 10000 decibel) werd behoorlijk zenuwachtig maar Willem bleef in zichzelf geloven hij demonstreerde dat ook. Bij die 4-5 stand werd aan ons een penalty toegekend. Willem riep “Hei Tholen laot mich dae sjeete, ich zit toch good in de wedstrijd?”. Tholen (ook niet bevroren) antwoordde “is good Bouts”. En daar ging de plaatselijke held met grote stappen naar de penaltystip om na een vervaarlijke lange aanloop de bal eenvoudig tegen de keeper van KEV aan te schieten!!!. Daarna maakte hij de vreemde keus om niet als een haas terug te keren naar zijn eigen doel maar om zichzelf weer luid schreeuwend als vrijstaande man aan te bieden. ?!?! Geniaal gewoon, dat valt niemand in, deze mensen worden maar eens in de 100 jaar geboren en wij waren de gelukkige getuigen van zoveel humor. De wedstrijd eindigde in 5-8 voor ons en Tholen maakte niet veel woorden vuil “Bouts good gekiept jông, ha, ha ”. “Merci” antwoordde Bouts.

Willem Bouts is ondanks de grote successen gewoon steeds een Steinse jongen gebleven. Een hardwerkende, eerlijke, vrolijke boerenzoon. Hij was de man die in de zaal probeerde om corners ineens in te draaien (“ich zaog ein gaat”). Hij was de man die als keeper eens geen muur hoefde bij een vrij trap omdat hij de speler het liefst zag schieten vanaf de zestien. Het schot vlamde hem om de oren en hij noemde, met de handen op de gebogen knieën (als een echte keeper) het daaropvolgende wonderschone doelpunt luidruchtig een k..goal!! Willem Bouts ….. een genot om mee te voetballen, in ieder geval om naar te kijken. In zijn jeugd werd hij graag vergeleken met Klaus Fisher en wilde hij alleen maar omhaaltjes scoren. Hij was een ware acrobaat maar kwam een aantal keren ongelukkig terecht. Een armbreuk bracht hem tot bezinning. Een paar jaar is hij vervolgens een grote fan geweest van de harde Zuid Amerikaanse spelers. Hij imiteerde ze vlekkeloos op het veld en raakte wel eens iemand verkeerd maar meende het niet zo. Alhoewel sommige slachtoffers dit zullen tegenspreken. Deze fase was zijn Ruben Ayala - tijd (zijn Argentijnse voorbeeld). Deze genadeloos harde periode verdween ook weer even snel als ze gekomen was. Een poos noemde hij zich Mladen Ramlyak (Joegoslaaf bij Feijenoord). De laatste jaren liep hij over de velden als Negrète (midvoor van Mexicaanse afkomst) en trachtte hij alleen van grote afstand te scoren. Intikkertjes weigerde hij in doelpunten om te zetten. In zijn periode als Nico Janssen (FC Amsterdam) maakte hij een van zijn mooiste gaols. Sjeng Smeets zag met eigen ogen hoe Willem een voorzet van opzij verkeerd beoordeelde en niet meer kon koppen. Hij corrigeerde zich door voorover te duiken en staand op zijn handen zijn benen als een paard naar achteren de lucht in te gooien en …. Te scoren. Werkelijk nog nooit vertoond!! Een atleet pur sang. Hij beheerst ook nu nog de spagaat en kan verschrikkelijk ingewikkelde bewegingen maken (alleen een beetje traag). Eens passeerde hij John Dietz op een training door Tcheu la Ling te imiteren. Eigenlijk deed hij niets, riep over de bal gebogen knoerhard “Tcheu la Ling”, keek Johny trots aan (welke omkiepte van het lachen) en rende hem voorbij. Jammer genoeg verdween zijn loopvermogen onevenredig snel. Even leek het erop alsof hij motorisch gestoord was geraakt en het werd steeds moeilijker om mensen ervan te overtuigen dat Willem Bouts vroeger een heuse topscorer was.

Net op tijd blijkt dan toch …… dat er een tijd van afscheid nemen is en voor Willem werd dat het seizoen 2001/2002. Na 31 seizoenen stommigheid uithalen bij De Ster verscheen hij op 17 mei 2002 aangedaan op “’t Hetje”. Hij stond ervan te kijken dat er zoveel mensen waren toegestroomd om hem voor het laatst op de wei te zien. Op de vraag “woorom bès doe hië?” antwoordde Royke Verboort “Ich wil gewoon zeker weite dat ‘r oët sjeit!”

De wedstrijd werd gespeeld tussen de gelegenheidsformatie “FC Negrète” en het vijfde van De Ster (aangevuld met Willem’s idool Rob Hanen als spelmaker en Henk Driessen als targetman). Bij FC Negrète speelden o.a. de kanjers Jack Dassen, Erik van Mulken, Willem Thewissen, Jean Kostjens, Ron Marchal, Barry Haberland, John de spin, John Dietz e.a.

De wedstrijd verliep naar wens en eindigde in een 4-4 stand. Voor de FC Negrète scoorde natuurlijk eenmaal ……… Willem Bouts, de meester zelf!! (keeper Royke Janssen moest wel een beetje schuiven anders had hij die penalty nog gestopt ook). In die wedstrijd werd Willem’s carrière samengevat. Hij werd in eerste instantie naast het elftal gezet omdat we in de sterkste opstelling gingen beginnen, daarna voetbalde en keepte hij een helft, hij scoorde en hij kreeg de laatste rode kaart (velen gingen deze voor) van zijn loopbaan wegens het uitschelden van Piet Vos de scheids. Voor het vastleggen van een scheids had de organisatie de insteek dat het iemand moest zijn die Willem Bouts nog nooit beboet had met een kaart. Vele gevestigde namen lieten tijdens Bouts’ carrière zien dat ze niet blij waren met zijn spelstijl en toonden hem kaarten. Kanjers als Skiba, Haagmans, ome Thé, Jean Allerts, Huizinga, Peter Lambrichts en zelfs Jo van Funs vielen af. Over bleef, Piet Vos, die Willem Bouts nog nooit een kaart gegeven heeft omdat hij hem nog nooit gefloten had. De wedstrijd liep ten einde. Een liefhebbers loopbaan was definitief ten einde. Willem Bouts door velen verguisd maar door nog meer bewonderd werd voor de verandering eens zelf van het veld gedragen! Het kunstwerk met de tekst “Willem, je was super” zei alles. De voetballer Bouts is niet meer. In herinnering blijft zijn gouden humor!!.Met dank aan:
Harie & Sophie Tombrock en het vijfde elftal, Scheidsrechter Piet Vos, Nonk Thé (voor het veld), het publiek (echt geweldig),
Jo en Ans (voor de verzorging), John Coumans (voor de verzorging van de tenues), Alle spelers van “FC Negrète”
RKVV De Ster (voor het begrip gedurende 31 jaar)
Alle trainers en (jeugd) leiders die Willem Bouts maakten tot de voetballer die hij is geweest!!

en last but not least: WILLEM BOUTS ZELF !!!!!!

rksv de ster walking football 2018 1x250

ster webshop links 250

blessurehulp left banner

De Ster Nieuwsbrief - Blijf op de hoogte!

Deze website maakt gebruik van cookies om voorkeursinstellingen bij te houden en analytische cookies om de website te optimaliseren.